Pistill á Pressunni eftir fréttirnar af RÚVAust í dag.

Eða fyrrakvöld réttara sagt. Og ég spilaði sem kona.

Það vantaði konur í félagsvistina. Og eftir að hafa unnið kvennaflokkinn um árið en ekki fengið verðlaunin af líffræðilegum orsökum fannst mér rétt að athuga hvort ég gæti endurtekið þann leik.

Í staðinn vann Siggi Max kvennaflokkinn. Og hann mátti fá verðlaunin. Stóreflis kokkabók.

Erfiðust var þó spurning frá Hjálmari, öðrum tvíburanna frá Eyrarlandi, sem kom hlaupandi yfir að borðinu mínu og spurði “Ertu strákur, ertu strákur?”

Á meðan ég tafsaði á svarinu bætti hann við: “Má ég sjá litinn á spjaldinu þínu?” og teygði sig eftir æpandi bleiku kortinu.

Ég vona að ég lendi helst aldrei aftur í svona miklum vandræðum með þessa spurningu.

En ég er ekki endilega tilbúinn að hætta við að reyna að vinna kvennaflokkinn.

Við Daníel Geir erum saman í áfanganum textagerð og sitjum alltaf hlið við hlið. Á þriðjudaginn mættum við í eins peysum. Það vakti mikla lukku. Enn meiri lukka var að myndavélin mín skyldi vera með í för þar sem ég var að mynda fréttaviðburð í skólanum fyrir tímann.

Við Kjartan fórum í gær upp í Borgarfjörð til að taka myndir. Ég er búinn að vinna nokkrar myndir og setja á Flickr.

Aukablað Fréttablaðsins í gær:

“Árið 2003 veitti Alþingi Ditlev Thomsen, konsúl og kaupmanni, 2.000 króna styrk til að gera tilraunir með hvort hægt væri að nota bifreiðar á íslenskum vegum.”

…mikið er gaman þegar þetta kemur fyrir aðra.

Seinustu daga hefur væntanlegt stýrikerfi Microsoft verið auglýst í íslenskum fjölmiðlum og vísað í vefinn windows7.is. Sá er til, samkvæmt Isnic skráður á Microsoft Corp. í Bandaríkjunum.

En það er eitthvað pikkles í vefþjóninum. Því held ég að eðlilegt sé að spyrja hvort þetta sé það sem koma skal?

Úr Mogganum í dag: “Krabbi: Það er hreint furðulegt hvað maður getur, ef viljinn er fyrir hendi. Hvernig væri að velta fyrir sér aðferðum til þess að bæta ónæmiskerfið?”

Þarf ég að taka það fram að ég vaknaði kvefaður?

Frammarar geta bæði verið sárir út í sig og dómara bikarúrslitaleiksins í gær eftir vítaspyrnukeppnina. Vissulega eiga menn að skora úr vítaspyrnum, en Ingvar Kale braut af sér í báðum spyrnunum sem þeir klúðruðu.

Ég efa að það hafi bara verið í sjónvarpinu sem það sást að Ingvar var í hverri einustu spyrnu kominn langt út af línunni þegar boltinn fór af stað.

Fjórtánda grein knattspyrnulaganna fjallar um vítaspyrnur. Þar er bara ein regla sem hvílir á markverði og hún er eftirfarandi: „Markvörðurinn sem er til varnar: skal snúa að spyrnandanum og vera á eigin marklínu, milli marksúlna, þar til knettinum hefur verið spyrnt.“ Ef markvörður brýtur af sér á að telja markið ef hann skorar en endurtaka spyrnuna ef boltinn fer ekki í markið.

Þegar Ingvar varði tók hann þrjú skref út og var kominn á markteigslínuna. Þegar skotið fór í slána tók hann tvö skref. Í bæði skiptin hefði Jóhannes átt að dæma og láta taka spyrnurnar aftur.

Tilhneigingin virðist til að leyfa markvörðum að taka eitt skref fram á við. Það er á vissan hátt eðlilegt að menn spyrni sér út af línunni á móti boltanum. En tvö til þrjú skref trekk í trekk? Og að einn besti dómari landsins látist þetta viðgangast?

Er reglan virkilega svona marklaus?

Við Magnús Geir vorum fyrir hönd Pressunnar á vaktinni niður í stjórnarráði í gærkvöldi. Við sáum engan tilgang í að húka fyrir utan í kuldanum og fórum því beint inn í hlýjuna í anddyrinu. Þar voru tveir stólar sem smellpössuðu undir rassana á okkur.

Smám saman áttuðu fleiri fréttamenn sig á hversu gott væru inni. Þeir fengu enga stóla.

Við létum fara vel um okkur og töluðum ákaft um hvað við ættum að fá okkur í kvöldmat, hvað við vildum og hvað ekki, og vorkenndum okkur yfir að missa af Meistaradeildinni.

Golli, ljósmyndari af Mogganum, fór að innri hurðinni, horfði í gegnum hana smá stund og sagði síðan: „Nei - þeir eru að horfa á leikinn þarna inni.”

Við Magnús stukkum upp úr stólunum og hentumst á hurðina. Engan sáum við leikinn en þegar við litum til baka sat Golli glottandi í öðrum stólnum….

Samkvæmt fréttum í morgun er verið að segja upp blaðamönnum á Morgunblaðinu. Enn hefur enginn ritstjóri verið tilkynntur. Hver stjórnar örlögum blaðamannanna?

Eigendur? Eins og öðru að því er virðist?

Hverjar eru forsendurnar? Ef ritstjórinn gerði væri það vonandi á faglegum grunni. Sem er reyndar spurning miðað við þá ritstjóra sem virðast eiga að taka við.

Eru forsendurnar pólitískar?

Þær virðast enn hvorugt. Nöfnin sem lekið hafa út eru gamlir, reyndir blaðamenn sem sennilega eru þeir dýrustu í rekstrinum.

En það leiðir okkur frá trúni á faglegu uppsagnirnar.

Tilhneigingin hefur víða verið sú að segja upp eldri, dýrari blaðamönnum, sem hafa meiri reynslu og þekkingu, en ráða unga, óreyndari, ódýrari blaðamenn í staðinn. Sjaldnast hefur það skilað sér í vandaðri fréttum.