Það þóttu tíðindi þegar ég byrjaði að blogga. Fram til þess þótti mér lítið til miðilsins koma. Mest af því sem ég hafði séð var skelfilega skrifað og innihaldið máttlítið og síðurnar illa uppfærðar. Ég byrjaði að skrifa af þörf, til að segja vinum mínum í borginni vitleysissögur og til að þroska annan stíl en fréttastílinn.
Við byrjuðum þrír á kjarri.org. Þjónninn er hýstur í eldhúsinu í Bogahlíðinni. Ég hef einn haldið út.

Í byrjun skrifaði ég í trú að helst engir aðrir en útvaldir vissu af mér. Nafnið mitt gúgglast illa. Upp kemur löngu dautt skáld. Og ég hef alltaf haldið mig við að auglýsa bloggið mitt sem minnst. Þegar vinur minn benti mér á að stofna Moggablogg því ég væri svo góður sagði ég þvert nei.

En síðan hafa vígin fallið.

Fyrst villtist litli bróðir inn.

Síðan mamma. Hún hringdi í mig í vetur út af beygingarvillu. Ég fékk það síðar staðfest af manneskjunni að ég hefði mátt beygja nafnið hennar á þann sem ég gerði.

Næst kom tengill úr bloggarasafni Austurgluggans. Mér til mikillar skelfingar hrönnuðust smellirnir upp. Skelfingin varð skelfilegri þegar ég komst að því að mamma notaði ekki Austurgluggaleiðina til að komast inn á bloggið mitt.

Fyrir tilviljun sá ég að Eggert Sólberg (ég kenni honum um) hafði bætt mér á Blogggáttina og ég var í leslistanum hans.

Í gærkvöldi var ég enn frekar beraður. Á forsíðu Eyjunnar dúkkaði upp tengill sem vísaði á zundi.kjarri.org. Færslan var ekki merkileg. Tveggja línu skot á Frjálslynda. Og miðað við að engin athugasemd var skráð á færsluna hefur hún ekki verið mikið lesin. Enda tengillinn inni seint að kvöldi.

Því er ég feginn.

Eða ekki.

Ég er mátulega athyglissjúkur til að reyna að koma af stað rifrildum, illindum og öðrum umræðum.

Ég bíð því eftir að Pétur Gunnars hringi og bjóði mér í hóp Eyjubloggara, með skrípó og öllu!

Í stað þess að fara snemma að sofa í gærkvöldi ákvað ég að skrifa fréttir upp úr tveimur dómum sem féllu í Héraðsdómi Austurlands seinasta föstudag og voru birtir sama dag. Annar þeirra fjallaði um sýknudóm yfir Ólafi Páli Sigurðssyni, stofnanda Saving Iceland.

Ferlið í dag hefur verið svona:

01:30 Fréttin á Austurglugginn.is
14:43 Vísir.is
15:43 RUV.is
15:59 MBL.is
16:03 DV.is
14. maí Jonas.is

Það voru nokkrir punktar sem ég velti fyrir mér við lestur dómanna tveggja.
- Nafnbirtingar. Yfirleitt eru nöfn ekki birt nema um 18 mánaða fangelsi sé að ræða eða eða hver einstaklingurinn er skipti verulegu máli. Fyrirtæki eru yfirleitt alltaf nafngreind.
Hinn dómurinn fjallaði um brot vigtunarmanns á Breiðdalsvík. Sá er nafngreindur í dóminum og það vita allir á Breiðdalsvík - og reyndar víðar - um hvern er að ræða. Út frá austfirsku samfélagi hefði trúlega verið rétt að nafngreina hann. Nafnleyndin var í raun engin. Hefði ekki verið rétt að nafngreina hann?

Í mótmælendadóminum birti ég nafn Ólafs Páls þó það kæmi ekki fram í dómsorði. Hann er nafngreindur sem vitni og Saving Iceland samtökin sendu út fréttatilkynningu um málið um daginn með nafni. Þar, sem og sem vitini, er nafngreindur Arinbjörn Snorrason, sá sem ók lögreglubílnum. Hefði ekki verið rétt að nafngreina hann líka?

Eru feluleikir á bakvið nafnleyndir í fjölmiðlum ekki hreinir skrípaeikir þegar nöfn ákærðu sem vitna koma fram í dómum sem opnir eru almenningi á netinu? Hverjum er greiði gerður?

Annað atriði sem ég hjó eftir varðandi sýknu Ólafs Páls var klúður lögreglunnar. Að taka tjónaskýrslu mánuðum seinna? Að taka engar skýrslur við rannsóknina af öðrum vitnum en lögreglumönnunum? Það er eiginlega synd að gagnmálið hafi verið látið niðurfalla - eftir að saksóknari ráðfærði sig við lögreglumennina!!

Í Breiðdalsvíkurmálinu snérist svindlið um steinbítsafla. Ég fékk æðislegan steinbít á Fylgifiskum í gær. Mynd af matardisknum sveimaði fyrir hugskotssjónum mínum um miðnættið á sama tíma og ég skrifaði fréttina.

Ég er að spá í hvort bæjarfulltrúi Frjálslyndra á Akranesi hafi fengið hæli sem pólitískur flóttamaður hjá Sjálfstæðisflokknum?

Með flottari og einfaldari leiðbeiningum um hvernig skrifa skal fréttir sem ég hef séð á netinu. Nú - hversu oft er í íslenskum fréttum svarað „hvar, hvað, hvenær, hvernig, af hverju, hverjir“ í 30 fyrstu orðunum?

Hálka og éljagangur er á Holtavörðuheiði og Snjóþekja og éljagangur á Laxárdalsheiði.

Greiðfært er á öðrum leiðum.

Hvaða öðrum leiðum?

Hvergi í heiminum eru fleiri eftirlitsmyndavélar eða meiru verið í þær eytt en í Lundúnum. Samt koma þær við sögu í innan við 3% glæpamála sem þar fara fyrir dóm. Lögreglumenn ætla að kynna nýjar leiðir til að ná meiri árangri og eyða enn meiri pening. Frá þessu er greint í The Guardian.

Asked about the development of a CCTV database, the office of the UK’s information commissioner, Richard Thomas, said: “CCTV can play an important role in helping to prevent and detect crime. However we would expect adequate safeguards to be put in place to ensure the images are only used for crime detection purposes, stored securely and that access to images is restricted to authorised individuals. We would have concerns if CCTV images of individuals going about their daily lives were retained as part of the initiative.”

Í raun hafa menn eytt peningnum í vélarnar án þess að hafa hugmynd um hvernig þeir ætli að nota þær.

Use of CCTV images for court evidence has so far been very poor, according to Detective Chief Inspector Mick Neville, the officer in charge of the Metropolitan police unit. “CCTV was originally seen as a preventative measure,” Neville told the Security Document World Conference in London. “Billions of pounds has been spent on kit, but no thought has gone into how the police are going to use the images and how they will be used in court. It’s been an utter fiasco: only 3% of crimes were solved by CCTV. There’s no fear of CCTV. Why don’t people fear it? [They think] the cameras are not working.”

More training was needed for officers, he said. Often they do not want to find CCTV images “because it’s hard work”. Sometimes the police did not bother inquiring beyond local councils to find out whether CCTV cameras monitored a particular street incident.

Samt virðast íslenskir ráðamenn tilbúnir að feta sömu braut án þess að hafa hugmynd um hvort draslið virkar.

Alþýðusambandið gaf í gær út lista yfir þær vörur sem mest hafa hækkað í kjörbúðum undanfarnar vikur. Í lágvöruverslunum hækka vörurnar mest í Bónus, minnst í Kaskó. Hækkunin liggur fyrst og fremst í kjötvörum. Seinast þegar ég vissi voru þær mest íslenskar og verð þeirra ætti því ekki að skýrast af gengishækkunum. Ég verð sennilega að hringja heim og spyrja hvort foreldrar mínir hafi fengið 10% meira fyrir kjötið sem selt var Bónus í þessum mánuði en þeim seinasta.

–

Vika 16 og 17 Bónus Krónan Nettó Kaskó
Breyting vörukörfu
vegið meðaltal 4,2% 4,6% 3,2% 0,1%
Brauð og kornvörur 0,7% 0,9% 0,0% 2,6%
Kjötvörur 13,7% 17,3% 8,9% -1,5%
Mjólkurvörur, ostar og egg 1,4% 1,9% 0,3% 0,0%
Grænmeti og ávextir 3,4% -1,1% 2,5% 0,3%
Sykur, súkkulaði, sælgæti ofl. 1,4% -1,9% 0,7% 0,0%
Ýmsar matvörur 1,2% 0,9% 5,9% -1,1%
Drykkjarvörur -0,2% 1,2% -2,8% 0,0%
Hreinlætis- og snyrtivörur 0,0% 0,0% -1,8% 2,6%

Ekki frá því að þetta veiti manni ákveðnar hugmyndir…

Sumir þeirra hafa gert það lengi. Tíðindin eru að gera það löglega eða geta gert það í fullu starfi.

Bændur brugga í hjáverkum - Bændablaðið

Rebecca Solnit í LA Times.

„Most women fight wars on two fronts, one for whatever the putative topic is and one simply for the right to speak, to have ideas, to be acknowledged to be in possession of facts and truths, to have value, to be a human being. Things have certainly gotten better, but this war won’t end in my lifetime. I’m still fighting it, for myself certainly, but also for all those younger women who have something to say, in the hope that they will get to say it.“